In totaal ligt er naar schatting ruim 1100 vierkante kilometer aan stenen in Nederlandse tuinen. Een oppervlakte die vergelijkbaar is met driekwart van de provincie Utrecht. We hebben daarmee miljoenen kleine hitte-eilanden gecreëerd, precies op de plekken waar mensen verkoeling en leefbaarheid zouden moeten vinden.

Want een tuin is meer dan een plek voor een loungeset op tegels. Een groene tuin is een natuurlijke airco, een spons bij hevige regenbuien en een schuilplaats voor vogels, vlinders en insecten. Elke boom, struik en vierkante meter groen helpt. Niet alleen in grote parken of natuurgebieden, maar juist dicht bij huis.

Toch gaat het debat vaak alleen over tegels eruit en planten erin. Daarmee missen we een belangrijk onderdeel van het probleem. Veel tuinen zijn tegenwoordig afgesloten met metershoge houten of kunststof schuttingen. Achter die hekken verdwijnen kleine groene ruimtes die geen onderdeel meer vormen van een groter natuurlijk geheel. De tuin wordt een afgesloten kamer in de buitenlucht, vaak met weinig ruimte voor leven.

Vergroening vraagt daarom om een andere kijk op onze woonomgeving. Minder steen, meer planten. Minder gesloten erfafscheidingen, meer natuurlijke verbinding. Meer bomen voor schaduw, meer groen voor verkoeling en meer ruimte voor wateropvang.

De klimaatopgave begint niet alleen op gemeentegrond of in natuurgebieden. Ze begint achter de voordeur, in de achtertuin en op het balkon. Elke tegel die plaatsmaakt voor groen is een kleine bijdrage aan een koelere, gezondere en leefbaardere omgeving.

De vraag is niet of we onze tuinen kunnen vergroenen. De vraag is: hoe lang willen we nog wachten?