Negen dagen! In de wereld van Harry Potter zou dat geen enkel probleem zijn. Daar stap je gewoon door een muur en sta je op Perron 9¾. Maar ja, Coevorden is Zweinstein niet en de Nederlandse Spoorwegen hebben voor zover bekend nog geen tovenaars in dienst.

Toch heeft Coevorden straks iets weg van de magische spoorwereld. Er komt een derde perron, aan de Holwertzijde van het station, waar de treinen van de Bentheimer Eisenbahn kunnen aankomen en vertrekken. Ook worden sporen, wissels en seinen aangepast. En dat alles om de verbinding met Duitsland mogelijk te maken en de treinen op de Vechtdallijnen betrouwbaarder te laten rijden.

Het is natuurlijk prachtig dat Coevorden straks weer een rechtstreekse spoorverbinding krijgt met plaatsen als Emlichheim, Neuenhaus, Nordhorn en Bad Bentheim. Na bijna 88 jaar keert het personenvervoer op deze route terug. En wie weet, met een beetje geluk kun je straks vanuit Coevorden zelfs gemakkelijker richting Berlijn reizen. Dat klinkt toch een stuk beter dan negen dagen naar een stilstaand vertrekbord kijken.

Maar laten we eerlijk zijn: negen dagen zonder trein is voor sommige reizigers misschien wel een grotere beproeving dan het examen Toverdranken van professor Sneep. Je zult maar net naar je werk moeten, een afspraak hebben of met je koffertje klaarstaan voor een reis naar Duitsland. Dan helpt zelfs een toverstokje niet. Je zult toch een alternatief vervoermiddel moeten zoeken.

En dan die dieseltrein. In mijn gedachten zie ik hem al binnenrollen op het nieuwe Perron 9¾, met een zware motor, een fluit die over de Drentse velden schalt en een enorme zwarte rookwolk boven het station. Geen elektrische trein die geruisloos voorbijglijdt, maar een machine die met veel kabaal aankondigt dat Coevorden weer op de internationale spoorwegkaart staat. De milieudienst krijgt er misschien een rolberoerte van, maar voor de liefhebber van ouderwetse treinen is het een prachtig gezicht.

Natuurlijk is het allemaal een beetje fantasie. De werkelijkheid bestaat uit aannemers, spoorstaven, wissels, seinen, veiligheidsvoorschriften en een flinke hoeveelheid planning. Maar een beetje fantasie kan geen kwaad. Zeker niet in een tijd waarin we soms vergeten dat infrastructuur niet alleen uit beton, staal en begrotingen bestaat, maar ook uit mogelijkheden.

Want daar gaat het uiteindelijk om. Coevorden krijgt een betere aansluiting op Duitsland en de Vechtdallijnen moeten betrouwbaarder worden. Het station krijgt een nieuwe toegang aan de westzijde en er komt een lift aan de oostkant. Dat zijn geen toverkunsten, maar wel verbeteringen waar reizigers iets aan hebben.

Dus mocht je tussen 14 en 22 november voor het station staan en je afvragen waar de trein gebleven is, wanhoop dan niet. Misschien staat Harry Potter ergens achter een muur op je te wachten. Of misschien moet je gewoon even de bus nemen.

En vanaf 13 december kunnen we hopelijk weer gewoon instappen.

Perron 9¾ Coevorden: waar de magie begint zodra de trein eindelijk weer rijdt.

Al zou ik de machinist wel willen vragen om die zwarte rookwolken een beetje binnen de perken te houden. We willen tenslotte naar Duitsland reizen, niet per ongeluk de Wegisweg in een mistbank laten verdwijnen.