Er is een aardbeving geweest in Eleveld. Huizen scheuren, mensen maken zich zorgen, duizenden schademeldingen stromen binnen — en gelukkig is Den Haag direct in beweging gekomen.

De eerste stap is gezet: er wordt nagedacht.

Niet over schade vergoeden, nee, over een protocol om misschien ruimhartig schade te vergoeden, mits alle partijen zich kunnen vinden in een aanpak die eerst nog zorgvuldig besproken moet worden.

Dat geeft vertrouwen.

Want waar elders een probleem opgelost wordt, kiezen wij voor het Nederlandse poldermodel: eerst overleg over het overleg, dan een werkgroep over de uitwerking van het overleg, gevolgd door een brief waarin staat dat men “meer tijd nodig heeft”.

Drie duizend schademeldingen? Dat vraagt natuurlijk niet om haast, maar om afstemming.

En dan dat prachtige zinnetje: alle betrokken partijen aan dezelfde kant krijgen.

Dat klinkt bijna als een volksfeest, ware het niet dat één van die partijen de NAM is — dezelfde club die eerst gas uit de bodem haalde en nu vermoedelijk eerst wil overleggen of scheuren eigenlijk wel scheuren zijn.

Maar er gloort hoop.

Er ligt een speciaal protocol klaar waarbij men er simpelweg van uitgaat dat schade door de beving komt. Revolutionair idee eigenlijk: schade door een aardbeving koppelen aan… een aardbeving.

Wie verzint zoiets.

Maar rustig aan.

Want voordat dat mag, moet er nog gepraat worden.

Met de NAM.

Met de Commissie Mijnbouwschade.

Met bestuurders.

Waarschijnlijk straks ook met een klankbordgroep, een stuurgroep en een onafhankelijke verkenner.

En ergens in 2028 concludeert men wellicht dat snelheid belangrijk was.

Ondertussen mogen bewoners begrip hebben voor “de tijd die nodig is”.

Begrip is in Nederland immers ruimhartiger beschikbaar dan schadevergoeding.

Kortom: de eerste stappen naar geen oplossing zijn voortvarend gezet.

De bodem beweegt sneller dan het beleid.

En dat is in Drenthe inmiddels bijna traditie.