Eindelijk beleid met visie.

Want laten we eerlijk zijn, het echte probleem was natuurlijk nooit dakloosheid, maar mensen die daar zichtbaar aan doen. Dat iemand zonder huis op een bankje slaapt, dat stoort het straatbeeld. En zoals we in bestuurlijk Nederland weten: wat je verbiedt, bestaat in wezen niet meer.

Ik zie het al voor me.

Handhavers op patrouille. “Meneer, u ligt hier onder een deken.”
“Ja, ik ben dakloos.”
“Dat begrijp ik, maar dat ontslaat u niet van de verplichting om dat binnenshuis te doen.”

Briljant.

En maak u geen zorgen voor oma die tijdens het eendjes voeren even indommelt op een parkbankje. Die hoeft niet meteen in de boeien. Al weet je het met nieuwe regels nooit. Voor je het weet krijgt ze een waarschuwing wegens sluimeren zonder vergunning.

Officieel is het verbod bedoeld om mensen naar hulp te begeleiden. Dat klinkt warm en sociaal, tot je ontdekt dat die begeleiding begint met de mogelijkheid van een boete. De klassieke hulpverlening met strafblad.

“Goed nieuws meneer, we hebben een traject voor u.”
“En als ik niet meewerk?”
“Dan krijgt u een prikkel.”

Vroeger noemden we dat gewoon een boete.

Het mooiste is misschien nog dat er al talloze middelen bestaan om mensen hulp te bieden. Maar nee, we voegen liever een verbod toe. Nederland is tenslotte kampioen regels maken voor problemen die met gezond verstand al opgelost konden worden.

Overigens: wees gerust. Als dit net zo wordt gehandhaafd als veel andere regels, krijgt vermoedelijk niemand ooit een boete. Het wordt zo’n typisch Nederlandse maatregel: streng op papier, slap in praktijk, goed voor de bühne.

Symboolpolitiek met slaaptekort.

En zo blijft de dakloze zonder woning, de overheid zonder oplossing, en de burger met de geruststellende gedachte dat er in elk geval wordt opgetreden… tegen slapen.

In Coevorden mag je straks misschien geen buitenslaper meer zijn.

Dakloos mag wel.