24 May 2026
|
3 min read
De Grote Vacatureshow van Coevorden
J
Jan Veenstra
Auteur
Dames en heren, applaus graag voor onze burgemeester. Ja, daar staat hij dan: burgemeester Renze Bergsma. Een man met een missie. Niet alleen op zoek naar wethouders en raadsleden — wat tegenwoordig ongeveer net zo lastig is als een parkeerplek vinden op koopzondag — maar ook op tournee langs basisscholen.
En dat is slim. Heel slim.
Want laten we eerlijk zijn: als je in Coevorden tegenwoordig nog mensen zoekt die verantwoordelijkheid willen dragen, dan kom je vanzelf uit bij groep 8. Die hebben tenminste nog idealen. En energie. En ze zijn nog niet afgehaakt na hun eerste commissievergadering over de herinrichting van een fietspad.
De burgemeester stapt dus de klas binnen en vraagt:
“Kinderen, hebben jullie je wel eens afgevraagd wie bepaalt waar een nieuw speelveld komt?”
Waarop achterin meteen een jochie roept:
“Ja, mijn vader! Want die klaagt er al drie jaar over op Facebook!”
Dan legt de burgemeester uit hoe de gemeente werkt. Over democratie. Over besluitvorming. Over coalities smeden.
Dat laatste moet voor kinderen best verwarrend zijn.
“Dus meneer de burgemeester, u zegt dat volwassenen eerst allemaal ruzie maken, dan zeggen dat ze elkaar niet vertrouwen, vervolgens toch samen een akkoord tekenen en daarna vier jaar doen alsof het een goed idee was?”
“Precies, jongen. Dat noemen we bestuurlijke volwassenheid.”
En dan die oproep: kinderen mogen meedenken over speeltuinen, zebrapaden en sporthallen.
Prachtig.
Want eindelijk krijgen we frisse ideeën. Kinderen zijn tenminste eerlijk.
Een kind zegt gewoon:
“Waarom staat die lantaarnpaal midden op het fietspad?”
Terwijl volwassenen daar een extern adviesbureau voor inhuren dat na zes maanden concludeert:
“De lantaarnpaal bevindt zich op een strategische lichtlocatie binnen een integrale verkeersvisie.”
Kost 48.000 euro.
Kinderen zouden de gemeenteraad ook enorm opfrissen.
Stel je het voor.
Een raadsvergadering met achtjarigen.
“Punt één: de begroting.”
“Kunnen we niet gewoon minder geld uitgeven aan vergaderen en meer aan ijsjes?”
Kijk. Dat is beleid waar de burger wat aan heeft.
En wethouders zoeken?
Ik zeg: kijk in groep 8.
Daar zit vast een meisje dat al drie jaar de klassenkas beheert zonder tekorten.
Een jongen die in vijf minuten een conflict oplost over een voetbal.
En eentje die al uitstekend coalities vormt tijdens gym: “Jij in mijn team, dan mag jij straks op doel.”
Dat is meer politieke ervaring dan menig raadslid.
Dus als burgemeester Bergsma straks weer een school bezoekt, moet hij niet alleen uitleg geven.
Hij moet solliciteren.
“Kinderen, wie wil later wethouder worden?”
En als er dan eentje zijn hand opsteekt, direct vastleggen.
Voor je het weet ontdekt hij LinkedIn en vertrekt hij naar Den Haag.
En eerlijk? Misschien is dat precies wat Coevorden nodig heeft.
Want als zelfs de burgemeester de toekomst bij de basisschool zoekt, dan weten we één ding zeker:
De volwassenen hebben er een bestuurlijke bende van gemaakt.
Want laten we eerlijk zijn: als je in Coevorden tegenwoordig nog mensen zoekt die verantwoordelijkheid willen dragen, dan kom je vanzelf uit bij groep 8. Die hebben tenminste nog idealen. En energie. En ze zijn nog niet afgehaakt na hun eerste commissievergadering over de herinrichting van een fietspad.
De burgemeester stapt dus de klas binnen en vraagt:
“Kinderen, hebben jullie je wel eens afgevraagd wie bepaalt waar een nieuw speelveld komt?”
Waarop achterin meteen een jochie roept:
“Ja, mijn vader! Want die klaagt er al drie jaar over op Facebook!”
Dan legt de burgemeester uit hoe de gemeente werkt. Over democratie. Over besluitvorming. Over coalities smeden.
Dat laatste moet voor kinderen best verwarrend zijn.
“Dus meneer de burgemeester, u zegt dat volwassenen eerst allemaal ruzie maken, dan zeggen dat ze elkaar niet vertrouwen, vervolgens toch samen een akkoord tekenen en daarna vier jaar doen alsof het een goed idee was?”
“Precies, jongen. Dat noemen we bestuurlijke volwassenheid.”
En dan die oproep: kinderen mogen meedenken over speeltuinen, zebrapaden en sporthallen.
Prachtig.
Want eindelijk krijgen we frisse ideeën. Kinderen zijn tenminste eerlijk.
Een kind zegt gewoon:
“Waarom staat die lantaarnpaal midden op het fietspad?”
Terwijl volwassenen daar een extern adviesbureau voor inhuren dat na zes maanden concludeert:
“De lantaarnpaal bevindt zich op een strategische lichtlocatie binnen een integrale verkeersvisie.”
Kost 48.000 euro.
Kinderen zouden de gemeenteraad ook enorm opfrissen.
Stel je het voor.
Een raadsvergadering met achtjarigen.
“Punt één: de begroting.”
“Kunnen we niet gewoon minder geld uitgeven aan vergaderen en meer aan ijsjes?”
Kijk. Dat is beleid waar de burger wat aan heeft.
En wethouders zoeken?
Ik zeg: kijk in groep 8.
Daar zit vast een meisje dat al drie jaar de klassenkas beheert zonder tekorten.
Een jongen die in vijf minuten een conflict oplost over een voetbal.
En eentje die al uitstekend coalities vormt tijdens gym: “Jij in mijn team, dan mag jij straks op doel.”
Dat is meer politieke ervaring dan menig raadslid.
Dus als burgemeester Bergsma straks weer een school bezoekt, moet hij niet alleen uitleg geven.
Hij moet solliciteren.
“Kinderen, wie wil later wethouder worden?”
En als er dan eentje zijn hand opsteekt, direct vastleggen.
Voor je het weet ontdekt hij LinkedIn en vertrekt hij naar Den Haag.
En eerlijk? Misschien is dat precies wat Coevorden nodig heeft.
Want als zelfs de burgemeester de toekomst bij de basisschool zoekt, dan weten we één ding zeker:
De volwassenen hebben er een bestuurlijke bende van gemaakt.