22 Apr 2026
|
3 min read
Van dorpsrust naar rijcursus: hoe Coevorden de weg kwijtraakte — en die nu weer moet terugvinden”
J
Jan Veenstra
Auteur
Het zijn van die cijfers die je eerst even weglegt, alsof ze vanzelf minder absurd worden als je later nog eens kijkt. Honderdvijfendertig automobilisten uit Coevorden die op cursus moesten vanwege gevaarlijk rijgedrag. Honderdvijfendertig. In een stad waar de grootste vorm van haast normaal gesproken bestaat uit nét op tijd bij de supermarkt zijn.
Je vraagt je af wanneer het precies misging. Was het geleidelijk? Een beetje harder rijden hier, een appje daar, een biertje te veel op vrijdagavond? Of was er een moment waarop Coevorden collectief besloot dat verkeersregels meer suggesties zijn dan afspraken?
Want laten we eerlijk zijn: dit zijn geen incidenten meer. Dit is geen verdwaalde snelheidsduivel die de boel verpest voor de rest. Dit is een patroon. Een cultuur bijna, waarin mensen blijkbaar denken dat de weg een plek is waar de regels net iets minder gelden — zolang het maar goed afloopt.
En dat is misschien wel het meest wonderlijke. Dat “zolang het goed afloopt”. Alsof dat een strategie is. Alsof je veiligheid kunt baseren op geluk.
De cijfers laten ook zien wie er vooral achter het stuur misgaat: mensen tussen de 25 en 34 jaar. De generatie die is opgegroeid met verkeerslessen, campagnes, waarschuwingsfilmpjes en strengere controles dan ooit. Je zou denken dat juist zij het beter zouden weten. En misschien is dat ook zo — maar beter weten is iets anders dan beter doen.
Ondertussen groeit het probleem landelijk vrolijk door. Steeds meer mensen op cursus, steeds meer onderzoeken, steeds meer ingrepen. Alsof het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen langzaam verandert van een instantie die toetst of je mág rijden, naar een instantie die moet uitleggen hoe je dat eigenlijk hoort te doen.
En ja, er zijn strengere regels gekomen. Wie onder invloed rijdt, wordt tegenwoordig sneller doorgestuurd. Terecht. Maar het feit dat dat nodig is, zegt genoeg. Blijkbaar is de basis — niet drinken, niet appen, niet racen — nog steeds geen vanzelfsprekendheid.
Misschien zit daar wel de kern van het probleem. Niet dat mensen het niet weten, maar dat ze denken dat het voor hen niet geldt. Dat zij net iets beter kunnen inschatten, net iets sneller kunnen reageren, net iets meer controle hebben.
Totdat ze dus in een zaaltje zitten, samen met 134 anderen uit dezelfde stad.
Dan wordt het ineens pijnlijk concreet. Geen anonieme statistiek meer, maar een spiegel. Een moment waarop je niet meer kunt doen alsof het allemaal wel meevalt.
En misschien — heel misschien — is dat precies wat nodig is. Dat Coevorden even collectief die spiegel krijgt voorgehouden. Niet om met de vinger te wijzen, maar om iets simpels terug te vinden: het besef dat deelnemen aan het verkeer geen individuele vrijheid is, maar een gedeelde verantwoordelijkheid.
De weg kwijt zijn kan iedereen overkomen. Maar hem weer terugvinden — dat is een keuze.
Want laten we eerlijk zijn: dit zijn geen incidenten meer. Dit is geen verdwaalde snelheidsduivel die de boel verpest voor de rest. Dit is een patroon. Een cultuur bijna, waarin mensen blijkbaar denken dat de weg een plek is waar de regels net iets minder gelden — zolang het maar goed afloopt.
En dat is misschien wel het meest wonderlijke. Dat “zolang het goed afloopt”. Alsof dat een strategie is. Alsof je veiligheid kunt baseren op geluk.
De cijfers laten ook zien wie er vooral achter het stuur misgaat: mensen tussen de 25 en 34 jaar. De generatie die is opgegroeid met verkeerslessen, campagnes, waarschuwingsfilmpjes en strengere controles dan ooit. Je zou denken dat juist zij het beter zouden weten. En misschien is dat ook zo — maar beter weten is iets anders dan beter doen.
Ondertussen groeit het probleem landelijk vrolijk door. Steeds meer mensen op cursus, steeds meer onderzoeken, steeds meer ingrepen. Alsof het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen langzaam verandert van een instantie die toetst of je mág rijden, naar een instantie die moet uitleggen hoe je dat eigenlijk hoort te doen.
En ja, er zijn strengere regels gekomen. Wie onder invloed rijdt, wordt tegenwoordig sneller doorgestuurd. Terecht. Maar het feit dat dat nodig is, zegt genoeg. Blijkbaar is de basis — niet drinken, niet appen, niet racen — nog steeds geen vanzelfsprekendheid.
Misschien zit daar wel de kern van het probleem. Niet dat mensen het niet weten, maar dat ze denken dat het voor hen niet geldt. Dat zij net iets beter kunnen inschatten, net iets sneller kunnen reageren, net iets meer controle hebben.
Totdat ze dus in een zaaltje zitten, samen met 134 anderen uit dezelfde stad.
Dan wordt het ineens pijnlijk concreet. Geen anonieme statistiek meer, maar een spiegel. Een moment waarop je niet meer kunt doen alsof het allemaal wel meevalt.
En misschien — heel misschien — is dat precies wat nodig is. Dat Coevorden even collectief die spiegel krijgt voorgehouden. Niet om met de vinger te wijzen, maar om iets simpels terug te vinden: het besef dat deelnemen aan het verkeer geen individuele vrijheid is, maar een gedeelde verantwoordelijkheid.
De weg kwijt zijn kan iedereen overkomen. Maar hem weer terugvinden — dat is een keuze.