En daar begint voor mij het echte probleem.

Het gaat allang niet meer alleen om een parkeerprobleem. Het gaat om de manier waarop een gemeente met een inwoner omgaat die keer op keer probeert een probleem onder de aandacht te brengen.

Ook vanmorgen heb ik weer gebeld. De telefoniste was vriendelijk en deed haar werk. Ik vroeg of ik doorverbonden kon worden met de secretaresse van de betrokken wethouder. De wethouder heeft namelijk nog steeds niet teruggebeld, ondanks een terugbelverzoek. En dat is niet de eerste keer.

De secretaresse kreeg ik vervolgens ook niet te spreken. Het antwoord was opnieuw vriendelijk: “U moet even afwachten, ze zijn ermee bezig.”

Maar daar zit nu precies mijn probleem.

Waar zijn ze dan mee bezig?

Wie is er verantwoordelijk? Wat wordt er onderzocht? Wat is er inmiddels gedaan? Wanneer kan ik een concreet antwoord verwachten? En vooral: waarom moet een inwoner na tweeënhalf jaar nog steeds zelf achter zijn gemeente aan?

Een gemeente hoeft niet altijd meteen een oplossing te hebben. Dat begrijp ik heel goed. Soms zijn procedures ingewikkeld, moeten verkeerssituaties worden onderzocht of zijn er meerdere belangen die moeten worden afgewogen.

Maar een inwoner tweeënhalf jaar laten wachten zonder duidelijke voortgang of fatsoenlijke terugkoppeling is iets anders.

Dan wordt “we zijn ermee bezig” geen antwoord meer, maar een manier om iemand aan het lijntje te houden.

En misschien is dat nog wel het meest frustrerende: je belt, je spreekt iemand, er wordt geluisterd, er worden afspraken gemaakt en vervolgens verdwijnt het onderwerp ergens in de gemeentelijke papiermolen.

Zouden al die grappen en anekdotes over ambtenaren dan toch ergens vandaan komen?

Ik blijf het proberen. Niet omdat ik zo graag wil klagen, maar omdat ik vind dat een inwoner die een serieus probleem aankaart op zijn minst mag verwachten dat er iets mee gebeurt én dat hij daarover wordt geïnformeerd.

Tweeënhalf jaar wachten is lang genoeg.

We wachten af.

Wordt vervolgd.